KROMME RIJN CONCERTEN

Rondom de Tweede Wereld Oorlog
    en de Holocaust

Mieczyslaw Weinberg
(1919-1996)
Sonate op. 28 voor klarinet en piano (1945)
  • Allegro
  • Allegretto
  • Adagio
Erwin Schulhoff
(1894-1942)
Duo voor viool en cello (1925)
  • Moderato
  • Zingaresca, Allegro giocoso
  • Andantino
  • Moderato

Pauze

Olivier Messiaen
(1908-1992)
Quatuor pour la fin du temps
voor klarinet, viool, cello en piano (1941)
  • Liturgie de cristal
  • Vocalise, pour l'Ange qui annonce la fin du Temps
  • Abîme des oiseaux
  • Intermède
  • Louange à l'Éternité de Jésus
  • Danse de la fureur, pour les sept trompettes
  • Fouillis d'arcs-en-ciel, pour l'Ange qui annonce la fin du Temps
  • Louange à l'Immortalité de Jésus

Recensie

Klanken van hoop rondom de Tweede Wereldoorlog en de Holocaust

Het eerste Kromme Rijn Concert van seizoen 2016-2017 op 9 oktober in de Oude Dorpskerk in Bunnik had als thema “Rondom de Tweede Wereldoorlog en de Holocaust”, wat zelfs na een halve eeuw nog huiveringen oproept. Toch brachten de musizci naast een uiting van droefenis ook hoop op een betere wereld ten gehore.

Het concert begon met de Sonate 28 voor klarinet en piano van Mieczyslaw Weinberg die aan de holocaust ontsnapte door naar Rusland te vluchten. Nancy Braithwait op klarinet en Nicolas van Poucke op piano speelden dit stuk ingetogen., een treurend stuk gecomponeerd in 1945. Daarop volgde een duo voor viool en cello van Erwin Schulhoff, geschreven in 1925, nog geen grote zorgen, een vrolijk stuk met elementen van Tsjechische volksmuziek en zigeunermuziek. Het werd dor Amarins Wierdsma (viool) en Ella van Poucke (cello) overtuigend uitgevoerd.

Na de pauze kwam de boodschap van hoop, Quatuor pour la fin du temps van Olivier Messiaen. Een muziekstuk met als basis de openbaring van Johannes en veel inspiratie uit vogelzang en andere natuurverscchijnselen. Geschreven in krijgsgevangenschap in 1941 voor instrumenten die toevallig in het kamp aanwezig waren: een oude klarinet, een valse piano, een cello met drie snaren en een viool.
Het eeste deel wierp de toehoorders in een voorjaarsbos net voor zonsopgang als alle zangvogels gaan zingen zonder concertmeester die orde houdt. Alle vier instrumenten speelden hun eigen partij, en toch klonk het geheel net als het vogelconcert als een hoopgevend begin van de dag. Ook de volgende delen van dit half uur durende muzekstuk werden meeslepend uitgevoerd: een heel zacht resonerende toon in de ruimte waaruit een klarinetsolo opbloeit, zware partijen met fortissimo van piano en de twee strijkers. En aan het slot een ijle toon op de viool, steeds hoger, steeds zachter, tot het stil is en de tijd stil staat. Het duurde een paar seconden voor die stilte verbroken werd door het applaus van dankbaar publiek.

Rudi van Houten